خانه / سلامت / مهاجرت سالانه ۴۰۰ پرستار به خارج از کشور/انتقاد از تعدیل پرستاران جوان

مهاجرت سالانه ۴۰۰ پرستار به خارج از کشور/انتقاد از تعدیل پرستاران جوان

سلامت نیوز:دبیرکل خانه پرستار از مهاجرت سالانه ۴۰۰ پرستار به خارج از کشور خبر داد.
محمد شریف مقدم در گفتگو با ایلنا‌، درخصوص موضوع مهاجرت پرستاران و پیامد های آن اظهار داشت: در بحث مهاجرت آمار دقیقی وجود ندارد، چراکه کانال های خروجی کشور متفاوت است و پرستاران به طرق مختلف مهاجرت می کنند.
وی افزود: برهمین اساس عده ای به سازمان نظام پرستاری مراجعه می کنند و تائیدیه می گیرند، اما امکان دارد تائییدیه برای همه کشورها قابل قبول نباشد. آماری وجود دارد مبنی بر اینکه پرستارانی که می خواهند به خارج از کشور بروند در سال حدود ۴۰۰ نفر هستند.
وی ادامه داد: البته برخی پرستارانی که قصد مهاجرت دارند نیز به سازمان مراجعه نمی کنند و با استفاده از وکیل به طور مستقیم برای مهاجرت اقدام می کنند که البته بدون وکیل هم این اقدامات انجام می شود. در مجموع روش هایی که پرستاران برای مهاجرت استفاده می کنند، قابل آمارگیری دقیق نیست.
دبیرکل خانه پرستار با تاکید براینکه کل دنیا در حال حاضر با کمبود پرستار مواجه است، گفت: بر اساس آماری که آی تی ان (شورای بین المللی پرستاران) اعلام کرده و سازمان بهداشت جهانی آن را تایید کرده، اعلام شده است، بیشتر کشورهای دنیا نیاز به نیروی پرستاری دارند. کشورهایی مثل کانادا، استرالیا، آمریکا، انگلیس و آلمان نیاز به نیروی پرستاری دارند، اما بسته به سیاست دولت آنها این نیاز رفع می‌شود. به طوری که ارزشی که دولت‌ها برای ملت خود قائل هستند در خصوص رفع این نیاز مبنا قرار می‌گیرد. بنابراین با توجه به اهمیت و ارزشی که دولت‌ها برای سلامت مردم قائل هستند جذابیت‌هایی برای جذب پرستاران و مهاجرت‌های آنها ایجاد می‌شود.
وی خاطرنشان کرد: در واقع پرستاران درد دوری از خانواده را تحمل می‌کنند و حتی به شهرها و کشورهای با فرهنگ خاص مهاجرت می‌کنند تا به کار آنها ارزش داده شود به عنوان مثال پرستاران به شهرهایی مانند کبک با فرهنگ خاص هم مهاجرت می‌کنند. دولت‌ها در سراسر دنیا با توجه به اینکه سلامت مردم چقدر برای آنها اهمیت دارد و اعتقاد به محوریت سلامت مردم دارند جذابیت‌های برای جذب پرستاران ایجاد می‌کنند که این جذابیت‌ها شامل مشوق های مالی، شان و منزلت و مسائل اجتماعی می‌شود. و این موضوع به شکلی است که برخی پرستاران به راحتی کشور را رها می‌کنند.
شریفی مقدم با بیان اینکه دولت و سیاست‌گذاران در حوزه سلامت بخصوص وزارت بهداشت کاری های بسیاری کرده اند که موجب بی انگیزگی پرستاران در داخل کشور شده است، افزود: به عنوان مثال در دنیا می گویند به ازای هزار نفر جمعیت تعدادی پرستار مشخص می‌شود. در کشورهای اروپایی به ازای هر هزار نفر جمعیت بالای ۱۰ نفر کادر پرستاری دارد. حتی در کشورهایی که با ما همسایه هستند هم وضع به همین شکل است. ایسلند بازای هر هزار نفر جمعیت ۱۳ کادر پرستاری دارد. استرالیا، سنگاپور و آفریقای جنوبی هم به همین شکل است. در واقع در آفریقای جنوبی هم به ازای هر هزار نفر جمعیت ۷٫۵ درصد کادر پرستاری وجود دارد. ما کشورهایی مثل ارمنستان و گرجستان را داریم که به ازای هر هزار نفر پنج الی شش پرستار دارند، اما کشور ما به ازای هر هزار نفر جمعیت یک و نیم کادر پرستاری داریم.
وی اضافه کرد: عدم وجود نیروی کافی در کادر پرستاری به دلیل کمبود نیروی انسانی نیست. در کشور بیش از هزار نفر نیروی فارغ التحصیل بیکار داریم. یعنی به رغم اینکه وزارت بهداشت شعار کمبود کادر پرستاری را می‌دهد قدرت جذب پرستاران را ندارد. در واقع پرستاران در هنگام فارغ‌التحصیلی در مرحله گذراندن طرح قرار می‌گیرند. در حال حاضر هزاران نفر پرستار منتظر طرح داریم، این پرستاران که بیشتر از قشر نیروی جوان هستند به کار گرفته نمی‌شوند. بیمارستان‌های ما به شدت در جذب پرستار با مشکل مواجه هستند.
شریفی مقدم خاطرنشان کرد: شرایط بیمارستان‌های ما به شکلی است که مردم خدمات مورد نیاز درمانی خود را دریافت نمی‌کنند و خسارت‌های جانی و مالی می‌بینند. وزارت بهداشت هیچ گونه اراده‌ای برای حل مشکلات پرستاران ندارد.پرستاران مشغول به کار هم موانع زیادی پیش رو دارند. به طوری که وزارت بهداشت ورود پرستاران را به عرصه کار مشکل کرده است و پرستاران طرحی را به کار نمی‌گیرد و آنها را تمدید طرح نمی‌کند. ضمن اینکه استخدام وسیع صورت نمی گیرد و شرکتی‌ها هم تعدیل می شوند.
وی در پایان با انتقاد از سیاست های غلط در عرصه تعدیل نیرو گفت: نیروهایی که اخیرا تعدیل می‌شوند نیروهای جوان و تازه نفس هستند، در این صورت بیمارستان می‌ماند با نیروهایی که باسابقه هستند، اما فشار بی‌امان مشکلات بیمارستانی هم روی آنهاست و خستگی‌های حاد و مزمن گریبانگیرشان می‌شود و حتی دچار بیماری‌های شغلی می‌شوند. در نهایت هم از کارافتاده خواهند شد. به عقیده من در حال حاضر وزارت بهداشت با سیاست‌های تعدیل نیروی انسانی یا نمی‌داند. استانداردهای ما در سطح کشورهای عقب افتاده جهان است.

درباره ی ali

مطالب مرتبط

داغ بر داغ زلزله

سلامت نیوز: مناطق زلزله زده سرپل ذهاب یک سال بعد از زلزله نارین از زلزله وحشت داشت. حکایت بم را بارها از همسایه اش شنیده بود. برایش مثل روز روشن بود اگر تقدیر به دست زمین بیفتد، هزاران زنده پا به دنیای مردگان می گذارند. به گزارش سلامت نیوز به نقل از همشهری ، برای خواهرش مهتاب هم تعریف کرده بود که چه بر سر همسایه اش و هزاران خانواده بمی دیگر در شب پنجم دی ماه۸۲ آمد. مهتاب که ترس به جانش افتاده بود، می گفت: بم کجا، کرمانشاه کجا. نارین جان مراقب باش خواهر. سیستان و بلوچستان به بم کرمان نزدیک است. نکند زبانم لال زلزله بیاید. دست شوهر و بچه هایت را بگیر و بیا کوییک عزیز . خواهر وحشت زده، هربار که این را می شنید، با غصه سر تکان می داد و می گفت: می آیم. ۲ماه دیگر کار علی تمام می شود. آن روز را فردا نخواهم کرد. فی الفور برمی گردیم. قرار بود نارین تا شب یلدا از سیستان وبلوچستان کوچ کند و برای همیشه به زادگاهش -روستای کوییک عزیز سرپل ذهاب- برگردد. اما طاقت نیاورد. روز بیستم آبان۹۶ مهتاب و اقوامش را غافلگیر کرد. او به همراه خانواده اش آمدند کوییک عزیز. بدون اسباب و وسیله. مهتاب پرسید: اسباب تان کو؟ خواهرش گفت: ماند برای همان شب یلدا. دلتنگ بودیم. آمدیم مهمانی. بعد لبخند پرمهری روی چهره اش نشست و برای خواهر بزرگ ترش دلبری کرد: چیه؟ مهمان نمی خواهی؟ مهتاب خواهر دردانه اش را به آغوش گرفت. رنج دوری و دلتنگی که یک سال بر سینه دو خواهر سنگینی می کرد، آرام گرفت. شب بیست ویکم آبان۹۶ در خلوت دو خواهر رازهای سربسته ای رد و بدل شد؛ از همیشه صمیمی تر، آنقدر که همه حرف های ناگفته دل، به زبان آمد. نارین از موقعی که رفته بود سیستان و بلوچستان تنها همدمش همان همسایه بمی بود. وقتی هم می آمد خانه مهتاب با خود خاطرات خدیجه خانم را می آورد. خدیجه خانم، زن مسنی بود. او خیلی از اعضای خانواده و فامیلش را در زلزله بم از دست داده بود. با این حال همه زندگی پیرزن، کابوس زلزله نبود و نارین جوان از او چیزهای زیادی یاد گرفته بود؛ حتی آشپزی و خانه داری. آن شب مهتاب کلی درددل کرد و نارین از ترس هایش گفت. قبل ترها بارها به خواهرش گفته بود که از زلزله می ترسد. اما این بار یک چیز دیگر هم گفت. برای نخستین بار از وحشت بزرگ تری حرف زد: مهتاب هیچ می دانستی که بعد از زلزله بم، رفتگان را در گورهای دسته جمعی به خاک سپردند؟ مهتاب مو بر تنش سیخ شد: وای پناه بر خدا. بعد خواهر کوچک تر حرف عجیب تری افتاد سر زبانش: مدتی است کابوس گور دسته جمعی می بینم، کابوس وحشتناکی است... هردو ناخواسته برای مدت کوتاهی ساکت شدند و خیال خود را در عمق چنین فاجعه ای غرق کردند. آن شب وقتی دل های دو خواهر حسابی به هم نزدیک شده بود، نارین یکدفعه میان درددل ها زد زیر خنده. مهتاب گفت: به سرت زده دختر. غم و ترس در چشمان نارین افتاد: چرا امشب اینطور شدیم. انگار دم آخر است. مثل آدم هایی که وصیت می کنند حرف می زنیم... خواهر بزرگ تر نگذاشت او حرف هایش را تمام کند، صورتش برافروخته شد: زبانت را گاز بگیر دختر. نارین مثل همیشه شیطنت کرد، ادا درآورد و زبانش را گاز گرفت. حرص مهتاب درآمد. بعد خنده افتاد به جانشان. یک سال از آن شب گذشته. حالا دست های لرزان مهتاب روی گور دسته جمعی می لغزد. نارین به همراه همسر، فرزند، برادر و فرزندان برادرش اینجا خفته اند. نارین آمده تا همیشه در کنار مهتاب بماند. خواهر هم سنگ تمام گذاشته برایش، همه این یک سال، همه روزهای این یک سال سر زده به نارینش. مهتاب از آن شب به بعد از خانه اش بیزار است. از خانه بی وفایی که شب زلزله خراب شد بر سر همه زندگی اش، همه دار و ندارش. گور دسته جمعی شده تصویر غالب زندگی اش. خانه های تازه برای این مردم زلزله زده حکم خانه امید دارد. افسوس که خانه های امید نیمه کاره مانده؛ از سرپل ذهابش گرفته تا کوییک ها، ازگله، تازه آباد و روستای نیمه کاره. اینجا طلسم شده، بناهایش زمینگیر شده، آدم ها روحشان در تسخیر یأس و ترس است. مثل مریم. مثل خیلی از مادران زلزله دیده منطقه کرمانشاه که خانه شان تعمیر یا ساخته شده، اما وحشت نمی گذارد شب زیر سقف بمانند. اینجا در کنار اندک خانه سرپایی یک کانکس یا چادر هم علم است. مردم می گویند: می ترسیم زیر سقف بمانیم. اگر زلزله آمد... سرپل ذهاب و روستاهایش در یک سالگی زلزله، دیگر آن شهر ویرانه نیست. چهره تازه ای به خود گرفته، سر پل شهر زمختی شده که در تسخیر اسکلت های فلزی ساختمان هاست. خانه های نیمه کاره بر روستا ها چتر انداخته، کانکس و چادر ها در کنار این ساختمان های رهاشده هنوز برپا هستند. بهداشت شهر تعریفی ندارد. خیلی ها برای خودشان حمام و سرویس بهداشتی ساخته اند؛ کاملا غیراستاندارد، غیربهداشتی و بدشکل. در ازگله که وضع بدتر است. زور چادر ها به کانکس ها می چربد. همه اینها هست اما این مردم در کنار مهیا شدن حداقل امکانات زندگی، امید می خواهند. کوچک و بزرگ ندارد همه شان به دنبال گوش شنوایی هستند. به دنبال نگاه مهربانی که دل دردمندشان را نوازش کند. آنها به شدت نیاز به حمایت های مالی و روانی دارند. در روستای کوییک حسن، دختر ۸ساله ای گفت من حرف دارم. از مدرسه تازه تعطیل شده بود. مدرسه فلزی اش چندان تعریفی نبود؛ چند اتاقک با ستون های آهنی و سقف و دیوارهای شیروانی. خشک و بی روح مثل انبار شرکت هایی که در بیابان موقتا علم شده. حدس بر این بود که مدرسه مناسب بخواهد یا اینکه بخواهد از شر کانکس و چادر نجات پیدا کند، شاید بخواهد پدرش بیکار نباشد دیگر، یا اصلا بگوید کمک مالی می خواهیم. اما هیچ کدام از اینها نبود. می خواست از شب زلزله حرف بزند. از یک دقیقه ای که با مادرش زیر آوار ماند و هزارسال گذشت. ستاره گفت: من خواب بودم. در کنار مادرم آرام بودم. یک دفعه نفسم سنگینی کرد. از خواب پریدم. بیدار که شدم انگار دنیا آوار شده بود روی سینه ام. خواستم در آن تاریکی مادرم را پیدا کنم. اما دستانم تکان نمی خورد. صدای بم پدرم را می شنیدم که فریاد می کشید. خواستم منم فریاد بکشم دهانم را که باز کردم از خاک پر شد. خیلی تنها بودم. گفتم حتما خواب می بینم. باید چشمانم را به روی این خواب ببندم. یک دفعه فهمیدم که چشمانم هنوز بسته است! هرچه تلاش کردم باز نمی شد. قل هوالله خواندم. سعی کردم در این خواب بخوابم.خوابیدم، وقتی چشمانم را باز کردم پدرم بالای سرم اشک می ریخت. بغلم کرد، آن موقع از خواب بیدار شدم. حرف های ستاره که تمام می شود. زن جوانی او را محکم در آغوش می گیرد. با زبان محلی قربان صدقه دخترک می رود. او فاطمه است؛ مادر ستاره. می گوید: خدا را شکر همه نجات پیدا کردیم آن شب. ستاره و من کمتر از یک دقیقه زیر آوار بودیم. اما این کودک به خرجش نمی رود. هنوز در شوک است. مثل خیلی از بچه های این دیار. بزرگ تر ها هم حال و روز خوشی ندارند. نمی دانیم باید چه کنیم، درمان این درد چیست؟ حمایت روانی و اجتماعیهلال احمر از زلزله زدگان در نخستین سالگرد زلزله کرمانشاه، عزیز الله مهدیان، معاون امور بازسازی بنیاد مسکن انقلاب اسلامی گفت: در زلزله مهیب ۲۱ آبان سال۹۶ کرمانشاه در مجموع ۱۰۷هزار واحد روستایی و شهری خسارت دیده داشتیم که ۳۵ هزار واحد آن صد در صد تخریب شده بود. از این تعداد بیش از ۵۷ هزار واحد تکمیل شده است که در بخش روستایی ۲۵هزار واحد و حدود ۱۵۰۰واحد هم در بخش شهری بوده است. در ادامه این مراسم رئیس جمعیت هلال احمر نیز با اشاره به وسعت زلزله کرمانشاه گفت: در این حادثه ۶۵تا ۷۰نفر دچار آسیب نخاعی شدند که ۱۹نفر آنان آسیب جدی نخاعی دیدند که این جمعیت تا زمانی که نیاز آنان به خدمات درمانی رفع شود به صورت رایگان به این افراد خدمات ارائه می کند. علی اصغر پیوندی با اشاره به اینکه برای انجام حمایت های روانی در مناطق زلزله زده تیم های سحر هلال احمر در کرمانشاه همچنان فعالیت می کنند، گفت: حمایت روانی و اجتماعی از بازماندگان زلزله به وسیله هلال احمر برای کاهش اضطراب و تامین آرامش روحی زلزله زدگان بسیار مهم است. رئیس جمعیت هلال احمر در مورد فعالیت های حوزه توانبخشی هلال احمر برای زلزله زدگان کرمانشاه اینطور شرح داد: ما در زمینه توانبخشی نقش مهمی داریم و درمناطق زلزله زده هم افراد زیادی دچار مشکل شده اند که به این خدمات نیاز دارند. از همین رو در بیمارستان نورافشار تهران مصدومان را تحت درمان قرار دادیم و خدمات توانبخشی به صورت رایگان به آنها ارائه می شود و تا زمانی که لازم باشد این اقدامات درمانی ادامه خواهد یافت. پیوندی در این سفر از افرادی که در زلزله قطع نخاع شده اند عیادت و روند درمان و خدماتی که از سوی نیروهای هلال احمر به آنها ارائه شده را بررسی کرد. همچنین رئیس سازمان جوانان هلال احمر از تهیه بسته های لوازم التحریر برای دانش آموزان مناطق زلزله زده خبر داد و گفت: در این راستا ۱۷هزار بسته لوازم التحریر با کیفیت مناسب تهیه و برای استان کرمانشاه ارسال شده است و روز دوشنبه ۲۱آبان ماه با حضور استاندار و رئیس جمعیت هلال احمر به دانش آموزان روستا ها اهدا شد. علاوه بر این در کنار برنامه هایی که اجرا می شود قرار است از طریق کمک های مردمی و کمک کشور های دیگر یکسری اقلام ازجمله پوشاک تهیه و از سوی تیم های سحر ظرف هفته های آینده به زلزله زدگان توزیع شود.