• درمان بوی بد دهان و نفس بد بو با دارچین

    سلامت نیوز:طیف گستدره ای از محصولات مثل آدامس و دهانشویه و خوشبو کننده برای رفع بوی بد دهان وجود دارد با این حال اثراتشان موقت بوده و مشکل نفس بدبو یا بوی بد دهان را حل نمی کنند. به گزارش سلامت نیوز به نقل از سیمرغ، نفس بدبو یا هالیتوزیس halitosis یک مشکل ناخوشایند است که منجر به اضطراب می شود. طیف گستدره ای از محصولات مثل آدامس و دهانشویه و خوشبو کننده برای رفع بوی بد دهان وجود دارد با این حال اثراتشان موقت بوده و مشکل نفس بدبو یا بوی بد دهان را حل نمی کنند. علت اصلی نفس بدبو و بوی بد دهان عادات غذاخوردن و سایر مسائل مرتبط با سلامتی است که با بهداشت دهان و دندان رفع می شود. اگر این روش ها به شما کمکی نکرد باید به پزشک یا دندانپزشک مراجعه کنید تا ریشه مشکلتان را پیدا کنید و مطمئن شوید مشکلی جدی نیست. علایم نفس بد بو اگر این مشکل جدی باشد بوی بد به قدری واضح است که حتی اطرافیان هم متوجه خواهند شد: هوایی که از دهان و بینی خارج می شود بوی بدی دارد. طعم بد ماندگار در دهان وجود دارد افرادی که با آن ها صحبت می کنید از شما دور می شوند احتمال خونریزی لثه وجود دارد که خود عاملی برای بوی بد دهان است. اغلب افرادی که چنین مشکلی دارند خودشان متوجه آن نمی شوند. علل ایجاد بوی بد دهان و نفس بد بو اگر دندان هایتان را هر روز مسواک نزنید خرده غذا بین دندان هایتان باقی مانده و با تجمع باکتری ها باعث ایجاد بوی بد در دهان می شود. خوراکی هایی مانند سیر و پیاز هم می تواند منجر به بوی بد دهان شوند وقتی در بدن هضم شوند و وارد جریان خون شوند بویشان به ریه ها رسیده و باعث بوی بد نفس می شوند. محصولات تنباکو هم باعث نفس بد بو می شوند. سایر علل نفس بد بو یا بوی بد دهان عبارتند از : عفونت موضعی در سیستم تنفسی سینوزیت مزمن برونشیت مزمن گیر کردن و پوسیدن غذا در حفرات لوزه دیابت خلط گلو مشکلات دستگاه گوارش بیماری کبد و کلیه اگر دندان پزشک شما می گوید دندان هایتان سالم است و هنوز از بوی بد نفس رنج می برید باید به پزشک مراجعه نمایید. دارچین دارای مزایای سلامتی، ضد عفونی، ضد باکتری، ضد انگلی و ضد التهابی است یه همین دلیل به عنوان عنصر اصلی در طیف وسیعی از داروها استفاده می شود و برای درمان نفس بدبو و بوی بد دهان مورد استفاده قرار می گیرد. دمنوش دارچین و زنجبیل یک لیوان دمنوش دارچین و زنجبیل می تواند درمان بوی بد دهان و نفس بد بود باشد. این دو داروی طبیعی در کنار هم برای درمان این مشکل فوق العاده اند. جینجرول Gingerol ماده فعال موجود در زنجبیل باکتری هایی که باعث بوی بد دهان می شوند را از بین می برد. ۱ لیوان آب را روی حرارت به جوش آورید ۱ قاشق غذاخوری پودر دارچین ( ۱۵ گرم ) و نصف قاشق چایخوری پودر زنجبیل ( ۳ گرم ) را به آن اضافه کرده اجازه دهید ۵ دقیقه روی حرارت بماند سپس ۵ دقیقه کناری بگذارید و گرم بنوشید. روزی ۳ بار. در صورت تمایل می توانید به عنوان دهان شویه هم از آن استفاده کنید. درمان بوی بد دهان با عسل و دارچین ترکیب عسل و دارچین برای درمان بوی بد دهان فوق العاده اس. خواص ضد میکروبی عسل به از بین بردن باکتری های دهان کمک می کند. ۳ قاشق غذاخوری عسل ( ۷۵ گرم ) را با ۱ قاشق غذاخوری دارچین ( ۱۵ گرم ) مخلوط نمایید و بعد از هر وعده یک قاشق غذاخوری از آن بخورید. درمان بوی بد دهان با دارچین و جعفری این ترکیب طبیعی راه سوم برای از بین بردن نفس بد بو و بوی بد دهان است. کلروفیل جعرفی بدن را پاکسازی کرده و کبد را سم زدایی نموده و با عفونت مقابله می کند. ۱ لیوان آب ( ۲۵۰ میلی لیتر ) و ۴ قاشق غذاخوری جعفری ( ۶۰ گرم ) و ۱ قاشق غذاخوری دارچین ( ۱۵ گرم ) را مخلوط کرده روی حرارت کم بگذارید تا به هجوش آید سپس صاف کنید و از حرارت که افتاد میل نمایید. بهتر است روزی دو بار در هفته این دارو را بنوشید.

    ادامه نوشته »
  • نگهداری ترشی در ظرف پلاستیکی ممنوع!

  • مواد ناشی از لنت ترمز ماشین‌ها سرطان‌زا است

  • زیبایی همیشگی با پوست سیب

  • راه های کاهش استرس دوره کودکی

  • نگهداری ترشی در ظرف پلاستیکی ممنوع!

    سلامت نیوز:ترشی را در ظرف های پلاستیکی بریزیم خوب است یا نه؟ ترشی یک چاشنی در سبد غذایی بعضی از خانوارهای ایرانی است و در خوردن غذاهای سنتی خوشمزه ایرانی، جایگاه ویژه داشته اما ارزش غذایی خاصی ندارد. به گزارش سلامت نیوز به نقل از زندگی آنلاین حتی برخی از دندان پزشکان، نسبت به فساد دندان با مصرف زیاد ترشی هشدار می دهند. درباره ترشی و نگهداری از ترشی برای نگهداری درست از ترشی ، این نکات را بدانید تابستان فصل ترشی های رنگ رنگ است. فصل خیارشور و لیته و هفت بیجار. اگر قرار است خودتان دست به کار تهیه این ترشی ها شوید، باید قبل از آماده کردنشان اصول اولیه کار و فوت کوزه گری را بدانید. اگر هم آنها را آماده تهیه می کنید، باز باید از شرایط نگهداری و مصرفشان با خبر باشید. در اینجا نکاتی را درباره نگهداری ترشی را برایتان بازگو می کنیم. نکاتی درباره نگهداری ترشی ها بهتر است ترشی را در ظروف سفالی یا بلوری یا چوبی بریزید و در آن ها نگهداری کنید. یادتان باشد حتماً از مصرف ظروف پلاستیکی پرهیز کنید ظروف پلاستیکی طعم چاشنی را پس از مدتی تغییر می دهند. به طور کلی، چاشنی ها را در جای خشک و خنک و به دور از نور آفتاب نگهداری کنید؛ همچنین درِ ظرف را محکم ببندید که هوا وارد آن نشود. باقیمانده ی ترشی سر سفره را به ظرف اصلی بازنگردانید؛ در غیر این صورت، این کار تمامی محتوای ظرف را غیرقابل استفاده می کند. دقت کنید که قاشق یا ملاقه ای که با آن قصد برداشتن چاشنی را از ظرف اصلی دارید حتماً تمیز و خشک باشد؛ حتی به اندازه ی نوک قاشق چربی شما را از تمامی چاشنی محروم خواهد کرد. هر ماده ی خارجی که به ظرف ترشی وارد شده و در سطح سرکه ی آن شناور است، باید فوراً برداشته شود. آیا ترشی های صنعتی، نگهدارنده دارد؟ برخلاف باور نادرستی که وجود دارد در ترشی های کارخانه از مواد نگهدارنده یا افزودنی خاصی استفاده نمی شود. اسید استیک (سرکه) خود نوعی نگهدارنده ترکیبات ترشی است. اسید استیک سرکه می تواند با کاهش pH مدت زمان ماندگاری این محصول را افزایش دهد. هیچ نوع میکروب بیماری زا یا عامل فسادی نمی تواند در محیط اسیدی رشد کند. از خرید محصولاتی که برچسب سازمان غذا و دارو وزارت بهداشت را ندارد خودداری کنید. سرکه مورد استفاده در ترشی های کارخانه از میوه تهیه می شود و شایعاتی که در خصوص استفاده از سرکه های تهیه شده از اسیدهای سنتزی و شیمیایی بدون دخالت میوه در ترشیجات کارخانه ای وجود دارد نادرست است و هیچ خطری برای سلامت ندارند. علت اینکه نمک به ترشی اضافه می شود چیست؟ علت افزودن نمک به ترشی تخمیر مطلوب تر و مزه دار شدن ترکیبات آن است. با حذف نمک تغییر چندانی در محصول ایجاد نمی شود. بهتر است در شیوه خانگی، ترشی هایی بدون افزودن نمک تهیه شود به کارخانجات توصیه شده تا علاوه بر کاهش استفاده از نمک مصرفی، انواعی از ترشیجات را به صورت رژیمی و بدون استفاده از نمک تهیه کنند. آیا ترشی، فساد پذیر است؟ برخلاف شورها، احتمال فساد و کپک زدن ترشی ها تقریبا در حد صفر است. علاوه بر خاصیت نگهدارنده بودن سرکه آن، اغلب ترشی های کارخانه پاستوریزه می شوند و در این فرآیند حرارتی آلودگی های احتمالی از بین می رود. در صورت ورود قاشق آلوده به ظرف ترشی یا باز ماندن در آن احتمال کپک زدن وجود دارد. بهتر است موادغذایی کپک زده را کاملا دور بریزید. از مصرف ترشی کپ زده خودداری کنید. برای نگهداری ترشی نیازی به یخچال نیست و قرار دادن آن در محیط دور از نور و حرارت اکتفا می کند. بهترین سبزی ها برای درست کردن ترشی عبارت اند از: گشنیز –جعفری-نعنا- ترخون- مرزه- ریحان شوید -پیازچه -پونه –آویشن- شنبلیله -ساقه های تازه و سبز سیر برگ و ساقه ی جوان و ترد کرفس -جاشیر یا جوشیر- چوچاق یا شوشاق -خالواش -کاکوتی یا کوتکوتو

    ادامه نوشته »
  • حذف ۵۰ درصد گرسنگی کودکان در کشور

  • پیاز؛ پر خاصیت بد بو!

تازه های مجله سلامت سبز

مسکوت ماندن اجرای ۳ برنامه‌ای که تنها راه برون‌رفت از مشکلات نظام سلامت است

سلامت نیوز: معاون برنامه ریزی راهبردی و هماهنگی وزارت بهداشت گفت: "پرونده الکترونیک سلامت، نظام ارجاع و پزشکی خانواده" از اصولی است که همه به آن ایمان و اعتقاد داریم که تنها راه برون رفت از بسیاری از مشکلات نظام سلامت، اجرای این ۳ برنامه است. به گزارش سلامت نیوز به نقل از تسنیم؛ دکتر علی اکبر حقدوست اظهار کرد: علیرغم اینکه بیش از یکی دو دهه از تصویب قانونی "پرونده الکترونیک سلامت، نظام ارجاع و پزشکی خانواده" در کشور گذشته است و با توجه به همت بالای وزرای بهداشت سابق و تیم آنها اما پیچیدگی این موارد به حدی است که هنوز به نتیجه نرسیده ایم و هنوز هم فرآیند پیاده سازی این برنامه ها در حال پیاده شدن است. وی تصریح کرد: پیچیدگی، تاخیر و محدودیت های اجرای نظام ارجاع، پرونده الکترونیک سلامت و پزشکی خانواده، منحصر به ایران نیست و اگر شکل گیری نظام ارجاع و پرونده الکترونیکی در کشورهای در حال توسعه را مرور کنیم، در می یابیم که پیاده سازی آنها، به زمان زیادی نیاز دارد اما اتفاقاتی که در زمینه پرونده الکترونیک سلامت در یک سال اخیر رخ داده، نقطه عطفی در تاریخ فعالیت های وزارت بهداشت بوده است البته نباید زحمات مدیران و وزرای بهداشت سابق را فراموش کنیم چون زمینه ها را فراهم کرده بودند تا بتوانیم مسیر را با سرعت دنبال کنیم. معاون برنامه ریزی راهبردی و هماهنگی وزارت بهداشت یادآور شد: فراهم کردن زیرساخت های فنی، ایجاد شبکه های مورد نیاز، فراهم کردن دیتا سنترهایی که بتواند داده های انبوه و پرحجم را در خودش ذخیره کند، قطعات مختلفی مانند سیستم های اطلاعات بیمارستانی که بالغ بر ۵۰ سیستم اطلاعات بیمارستانی در کشور وجود دارد و در پرونده های الکترونیک باید با هم تعامل داشته باشند، اتصال پرونده الکترونیک در سطح یک به سطح دو و کلینیک های ویژه و ورود مراکز درمانی بخش خصوصی به پروسه پرونده الکترونیک سلامت و انجام ده ها پایلوت در سطح کشور بخشی از اقدامات وزارت بهداشت در زمینه اجرای پرونده الکترونیک سلامت در کشور است. حقدوست اضافه کرد: از ۲۷ اسفند سال گذشته تا کنون، هر کسی در هر کجای ایران به هر مرکز بهداشتی مراجعه کند به محض دریافت خدمات، به او پیامکی ارسال می شود که در این تاریخ از این فرد، خدمات دریافت کرده اید و آیا رضایتمندی دارید یا خیر؟ همه مردم می توانند این فرآیند را امتحان کنند و فردا به یک مرکز بهداشت مراجعه کنند و ببینیند که آیا این اتفاق رخ می دهد یا خیر؛ وقتی این پیامک به این وسعت ارسال می شود، به این معنی است که پرونده الکترونیک سلامت وجود دارد. وی با اشاره به آغاز نسخه نویسی الکترونیکی توسط بخش خصوصی در کشور یادآور شد: در برخی از استانهای کشور، سطوح یک و دو خدمات به همدیگر متصل شده است و این اقدامات، بر اساس نقشه راه در حال انجام است و خوشبختانه با همت مسئولان سابق وزارت بهداشت و تشدید این فعالیت ها در این دوره باعث شده که بتوانیم ادعا کنیم که نسخه های اولیه پرونده الکترونیک سلامت، عملیاتی شده و از فاز مطالعاتی و پایلوت، خارج شده است و در این بستر، نظام ارجاع نیز شکل گرفته است. معاون برنامه ریزی راهبردی و هماهنگی وزارت بهداشت پیاده سازی کامل نظام ارجاع را دشوار دانست و گفت: با محدودیت هایی که در دسترسی به پزشکان متخصص ایجاد می شود، مردم از ایجاد یک نظام ارجاع بسته راضی نخواهند بود و پزشکان متخصص که بیش از دو سوم ویزیت های سرپایی را انجام می دهند نیز از ایجاد این نظام رضایتمندی نخواهند داشت و اگر قرار باشد اتفاقی در نظام ارجاع رخ دهد، یک شبه قابل انجام نیست و باید گام به گام و تفاهم همه انجام شود. حقدوست به وبدا گفت: استفاده از بستر الکترونیک در حوزه سلامت، توانسته صرفه جویی های زیادی برای نظام سلامت ایجاد کند و پرونده الکترونیک سلامت به عنوان نمونه برای بیماران مبتلا به سرطان برای دریافت خدمات مورد نیاز در هر نقطه ای از ایران، امکاناتی را فراهم آورده است چون خدمات دریافتی بیماران، در پرونده الکترونیک سلامت ثبت می شود و از عرضه برخی خدمات و داروهای غیرضرور، جلوگیری و راهنماهای بالینی نیز در این بستر پیاده سازی می شود. وی تاکید کرد: هیچ ادعایی نداریم که وضعیت پرونده الکترونیک سلامت در کشور بسیار مطلوب است و به مشکلات موجود، واقف و البته مدعی هستیم که سرعت پیشرفت در اجرای این برنامه، بسیار بالاتر از زمان های گذشته بوده و اگر با همین سرعت پیش برویم، به زودی می توانیم ادعا کنیم که توقعات قانونی را پاسخ داده ایم. معاون برنامه ریزی راهبردی و هماهنگی وزارت بهداشت با اشاره به وجود جدول زمان بندی برای اجرای پرونده الکترونیک سلامت در کشور یادآور شد: تا پایان سال ۹۹ تقریبا تمام تکالیف قانونی که بر عهده وزارت بهداشت بوده، پاسخ داده می شود و بر اساس نقشه راه، برای هر ماه به دقت مشخص است که چه اقداماتی باید انجام شود. حقدوست ضمن تاکید بر اهمیت تجمیع داده های سلامت به منظور تصمیم گیری و سیاستگذاری گفت: خوشبختانه تلفیق بانک های داده ای در حوزه سلامت به نحو مطلوبی شکل گرفته به نحوی که بسیاری از داشبورت های الکترونیک در رصدخانه سلامت وزارت بهداشت قابل مشاهده است و بازدید کنندگان متعددی از وزرا، نمایندگان مجلس و همکاران سازمان برنامه و بودجه نیز از این رصدخانه و داشبوردهای الکترونیک بازدید کرده اند و خروجی این داشبوردها به طور مستقیم در تصمیم گیری ها مورد استفاده قرار می گیرد بنابراین نتیجه نهایی پرونده الکترونیک سلامت، غیر از اصلاح خدمات، باید در اصلاح مدیریت حوزه سلامت نیز کارایی داشته باشد. معاون برنامه ریزی راهبردی و هماهنگی وزارت بهداشت با بیان اینکه سندهای زیادی در وزارت بهداشت از داده های الکترونیک استفاده می کنند، افزود: برای داده ها و اطلاعات مورد نیاز سند های درمان کشور، پیشگیری و کنترل بیماری های غیرواگیر و برآورد نیروی انسانی در افق ۱۴۰۴ و بسیاری از سندها و برنامه های وزارت بهداشت از بستر الکترونیکی که فراهم شده، استفاده می شود.

ادامه نوشته »

استفاده از بزن‌بهادرها برای سرکوب اعتصابات کارگری!

سلامت نیوز:اینها اکثرا خلاف کار و سابقه دار بودند و از آنها به عنوان بادیگارد و بزن بهادر استفاده می شد... ساعت ۷:۳۰ صبح در جاده ای آکنده از مه، از اهواز به سمت شوش حرکت می کنیم. جاده مه آلود است. بعد از حدود یک ساعت و نیم، وارد شوش، این کهن ترین پایتخت ایران زمین می شویم. در گوشه و کنار شهر، دستفروشان و فروشندگان سیار به چشم می آیند. آنچه که بیش از هر چیزی در بساطشان به چشم می آید، صیفی جات و سبزیجات است: گوجه، پیاز، بادنجان، سیب زمینی، مرکبات و... که نمایانگر وابستگی اقتصاد شهر به کشاورزی است. به گزارش سلامت نیوز به نقل از قانون ،در مطلبی به مصائب کاگران هفت تپه پرداخت و نوشت: به سمت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه می رویم. ورودی اصلی جاده نیشکر به خاطر خرابی بسته است. از همین رو، از جاده منتهی به میراث جهانی چغازنبیل می رویم. در کنار یکی از مزارع نیشکر توقف می کنیم و راهنمایمان یک ساقه نیشکر برای ما می آورد و آن را بین ما تقسیم می کند. طعم شیرین نیشکر را زیر زبان حس می کنم؛ طعمی که برایم حسی متناقض از لذت و غم ایجاد می کند. لذت از طعم شیرین نیشکر و غم از رنج ماندگار و بی پاسخ نی بران، کارگران فصلی و کارگران کارخانه. به تدریج خانه های شهرک مسکونی هفت تپه نمایان می شوند. به سردر شرکت رسیده، به داخل می رویم. بعد از گفتگو با کیومرث کاظمی (قائم مقام مدیرعامل) که به تازگی به این سمت منصوب شده و صرف نهار، به بخش تجهیزات می رویم. زمانی که کارگران متوجه می شوند خبرنگارانی آمده اند، گردمان جمع می شوند و درد و رنج شان را با صدایی خشمگین اما خسته فریاد می کنند. یکی از آنها که جوان تر است خوشامد می گوید و با دلخوری می پرسد چرا در زمان اعتراضات نیامدید؟ پاسخ قانع کننده ای نداریم که بدهیم. با این حال، سریعا بحث ها آغاز می شوند. کارگران از وضعیت بلاتکلیف شرکت و کارفرمایان خصوصی ناراضی اند و می گویند از زمانی که شرکت خصوصی شد، مشکلات آغاز شد. خصوصی سازی را به باد انتقاد می گیرند و می گویند که موجب تاراج دارایی های شرکت شده است. به قول یکی از کارگران، هفت تپه همچون ورزایی مرده و افکنده بر زمین است که عده ای با چاقو بر سر پیکر بی جان آن ایستاده، و هر یک به دنبال دریدن تکه ای با هدف برداشتن سهم خودش است. می گویند: عین بختک افتادند روی شرکت، هر چیزی بود را غارت کردند. کارهایی اینجا کردند که باعث خشم و غیرتی شدن کارگران شد و ممکن بود طایفه ها را به جان هم بیندازند. اگر دانایی خود بچه ها نبود، هیچ نهاد امنیتی ای قادر نبود که آن را جمع کند. انتقادات تند و تیزی به میرعلی اشرف عبدالله پوری حسینی (رییس سازمان خصوصی سازی) وارد می آورند. یکی می گوید: زمانی که بخش خصوصی اینجا را تحویل گرفت نهایتا حدود دوماه معوقه دستمزد وجود داشت اما آقای پوری حسینی رییس سازمان خصوصی سازی می گوید ۷ ماه معوقه دستمزد وجود داشت. دلیل این حرف را می پرسم، در پاسخم با عصبانیت می گوید: پوری حسینی با این حرفش می خواست شرکت را ذلیل نشان دهد تا از این طریق بگوید که ببینید این شرکت نه تنها بازدهی ندارد، بلکه ضررده هم هست. در مورد بخش خصوصی خریدار شرکت هم می گوید: این شرکت خیلی خوب بود اما این آقایانی که با نام خصوصی سازی آمدند اهلیت و لیاقت اداره شرکت را نداشته و ندارند. آنها آنقدر با اینجا نا آشنا بودند که حتی گاها نام بخش ها را با نام اشخاص اشتباه می گرفتند. اکثر کارگران با خاطرنشان ساختن تجارب و سابقه طولانی حضور کیومرث کاظمی در مجتمع هفت تپه، او را انسان خوبی می دانند و ابراز امیدواری می کنند که با تداوم مدیریت وی، چرخ شرکت بچرخد. در همین حین، یکی می گوید: طرف حساب های کاظمی آدم های خوبی نیستند و اجازه فعالیت به وی نمی دهند. کاظمی قبلا در اینجا همین مقام قائم مقامی را داشت اما یکی از خریداران با ایجاد فشار، او را ناگزیر از ترک اینجا کرد. در مورد اولین قائم مقام اینجا، سیامک نصیری افشار هم می گویند: او گفته بود می خواهم اینجا پالایشگاه بزنم. کارگران ناگهان خنده کنان می گویند... یورو شش.... به گفته آنها؛ یورو شش قرار بود نام پالایشگاه یا محصولش باشد. کلی هم ارز بابت آن کار گرفته شد که در عمل صرف واردات شد. در مورد امید اسدبیگی (مدیرعامل کشت و صنعت نیشکر هفت تپه) هم می گویند: از زمان سپردن اینجا به بخش خصوصی نهایتا مدیرعامل شاید شش بار در اینجا حضور یافته است. یکی از آنها می گوید: بابت بدی آب و هوا و گرمای طاقت فرسایی که به طور رسمی بین ۴۹ درجه تا ۵۲ درجه اعلام می شود -که در واقعیت بیشتر است-، باید حقوقی منظور شود که نمی شود. امور مربوط به ایمنی در کارگاه ها رعایت نمی شود. برای مثال، برای جوشکاری در ارتفاعات باید تجهیزات ایمنی خاص وجود داشته باشد اما کارگران در اینجا مجبورند از در و پنجره ها خودشان را آویزان کنند. برق کاران دستکش های ضدالکتریسیته ندارند. با توجه به حرارت بالای ۱۰۰۰ درجه برای آماده سازی شکر، طباخان دستکش های ضدحرارت ندارند. کسانی که در بخش های اسیدی شرکت هستند، لباس های مناسب ندارند. سرویس های ایاب و ذهاب بسیار فرسوده و بدون تهویه هستند. عناوین و طبقه بندی شغلی تعریف نشده است. در گذشته عناوین به شکل کنونی و باتوجه به سطح سواد و تحصیلات پایین کارگران در آن زمان، تعیین شده بود اما اکنون که میزان سواد و تحصیلات افزایش یافته است متاسفانه این موارد لحاظ نشده است. مشکل قطعات شرکت؛ مورد دیگری است که این کارگر به آن توجه دارد و می گوید: باید به اندازه ۳۰ درصد وسایلی را که مورد استفاده قرار می دهیم در انبارها داشته باشیم تا در تولید ایجاد وقفه نشود اما اینگونه نیست. درباره تعداد شاغلین مجموعه هم می گویند: ۵ هزار نفر در اینجا شاغل هستند، با خانوارشان تقریبا ۱۵ هزار نفر. سه شرکت هم در منطقه هستند که مستقیما با اینجا مرتبط هستند مثل شرکت کاغذ پارس که مواد اولیه اش تفاله نیشکر است و کشت و صنعت میان آب. در مورد زمین های کشت نیشکر صحبت می شود. می گویند: از ۲۴ هزار هکتار سطح زیرکشت هفت تپه، صرفا ۱۰ هزار هکتار آن کشت می شوند. این مسائل و مشکلات نویدبخش چیز خوبی نیستند. کارگران از این مسائل احساس خطر کرده اند. درباره اعتصابات و انگیزه های کارگران از حضور در آنها می گویند: کارگران بسیاری از مطالبات شان را دست پایین گرفته اند تا این شرکت بتواند سر پا باقی بماند. در زمان دولتی، اگر کارگران مشکل مزدی داشتند، دیگر مشکل قطعات و دستگاه ها را نداشتند. بخش خصوصی که آمد به دلیل نا آشنایی با کار، اقدام به کارهایی غلط مثل کشت گوجه در زمین های نیشکر کردند. نیشکر گیاهی کاملا سودده است. اگر از آن خوب مراقبت به عمل آید تا ۹ سال به خوبی محصول می دهد و دیگر هزینه کشت ندارد. اما کارفرمایان خصوصی و عوامل آنها با کاهش سطح زیر کشت نیشکر، طرح هایی را راه انداختند مثل طرح تاکستان امید که قرار بود ۱۰۰۰ هکتار کشت انگور و مرکبات در آن بشود اما تنها ۲۰ هکتار آن عملیاتی شد و سود چندانی هم نداشت. بعد از اینجا، به بخش های مختلف شرکت سر می زنیم. سعی می کنم پیرامون دلایل بروز اعتصابات و مشکلات نیشکر هفت تپه با گروه های مختلف کارگران گفتگو کنم. یکی از کارگران در محیطی آرام و دور از حضور دیگران می گوید: شاید یکی از دلایل بزرگی و اهمیت این تجمع آخر به خاطر تلنبار شدن مطالبات کارگران طی سه ساله اخیر و بی توجهی به آنها بوده است. در واقع، آنچه که با آن مواجه بودیم بحث زر و زور و تزویر بود. شرکت از یک سال قبل از ریل تولید خارج شده بود. وی اضافه می کند: البته مشکل هفت تپه همان مشکل عرصه تولید در ایران است، دلال ها سود را می برند و هرکس هم وارد عرصه تولید شود چه در دولت و چه در بخش خصوصی با این فلاکت مواجه است. این کارگر در مورد تولید شکر می گوید: اجازه صادرات شکر وجود ندارد. به خاطر محدودیت های تعزیراتی، شما نمی توانید وارد بازار رقابتی شوید. قیمت را دولت اعلام کرده، و شما بیش از آن قیمت نمی توانید مانور دهید. حال در نظر بگیرید شرکتی با این تعداد پرسنل با ۵۰ درصد ظرفیت اسمی اش کار می کند و ظرفیت افزایش قیمت محصولش نهایتا بین ۱۰ تا ۱۲ درصد است درحالی که قیمت نهاده ها و دستمزدها مرتبا افزایش می یابد. این مسائل نهایتا ایجاد مشکل و نارضایتی می کند. وی به این مساله اشاره می کند که مجموعه مدیریتی حاضر در اینجا دائما مشکلات موجود را به کارفرمایان شرکت تذکر داده بود اما آنها به علت بی اطلاعاتی از قانون یا تصورات اشتباه فکر می کردند که نیرویی را که به همان راحتی به کار می گیرند به همان سادگی نیز می توانند بیرون کنند. آنها به این مساله توجه نمی کردند که نیرویی که وارد مجموعه می شود حق و حقوقش تحت حمایت قانون کار جمهوری اسلامی است. به گفته او؛ امسال هزینه کرد برای محصول نسبت به دو سال قبل کاستی بسیار داشت. از بهمن و اسفند سال قبل و بعد از آن هم هر ۱۵ روز یک بار به کارفرمایان برنامه هایی داده بودیم. از اینکه پیش آنها چه گذشته؛ اطلاعی ندارم اما مسلم این است که روند امسال متفاوت از دو سال قبل بود و در راستای تولید نبود. ضرورت تامین نهاده ها برای کارفرما ملموس نبود. این امر موجب شد که ظرفیت تولید ۵۵ هزار تن شکر در سال گذشته امسال به میزان ۳۵ هزار تن کاهش یابد. البته خشکسالی هم دخیل در این کاهش بود. ناکارآمدی در جذب نیرو؛ معضل دیگری است که این کارگر با یادآوری این موضوع که هفت تپه سابقا هفت هزار پرسنل داشته، می گوید: از سال ۹۰ تاکنون بسیاری بازنشست شده اند اما روال عادی استخدام و گزینش درستی برای جذب نیرو انجام نشده و طی سه سال اخیر، شخص یا اشخاصی منتسب به کارفرما؛ این کار را انجام می دادند. بحث جذب نیرو در هفت تپه حکایت جالبی دارد که تنی چند از دیگر کارگران نیز، آن را برایم توضیح می دهند. تاکید کارگران بر این است که از زمان خصوصی شدن به این سو، افزایش نیرویی نداشته ایم. می گویند: از سال ۹۰ الی ۹۴ شرکت هیچ استخدامی انجام نداد چراکه در لیست سازمان خصوصی سازی برای واگذاری بود اما طی این مدت باتوجه به اینکه بسیاری در حال بازنشست شدن بودند شرکت به پیمانکار روی آورد. تحت عنوان شرکت های تامین نیرو و پیمانکاری ما را زیر پوشش عنوان پیمانکار تامین نیرو و یا عناوینی همچون لودر و بیل مکانیکی به کار گماردند. البته ما به طور مستقیم با شرکت در تماس بودیم و حقوق را هم شرکت می داد. به دوران بعد از واگذاری می پردازند و می گویند: از ابتدای سال ۹۵ که بخش خصوصی رسما شرکت را در دست گرفت پیمانکاران حذف شدند. با این وجود، همان روال سابق تقریبا ادامه یافت. استادکاران اینجا بازنشست می شدند اما به دلیل عدم جذب نیرو کسی جایگزین آنها نشد. نیروهایی هم که بعد از خصوصی سازی به شرکت آمدند بسیار کم تعداد بودند. نهایتا تعدادشان به ۳۰۰-۴۰۰ نفر می رسید که اغلب افراد خود مدیریت جدید بودند؛ افرادی بدون تخصص تحت عنوان پیمانکاری شخصی به نام آقای ... که استخدام شرکت هم نشدند. در ادامه به سوابق ناخوشایند آنها اشاره می شود: اینها اکثرا خلاف کار و سابقه دار بودند و از آنها به عنوان بادیگارد و بزن بهادر استفاده می شد. کارآیی شان کنترل اعتصابات، سرکوب، جاسوسی و خبرچینی بوده است. آنها علنا با این هدف در شرکت می گشتند؛ حتی برایشان یک لباس شبیه یگان ویژه طراحی شده بود و به آنها گارد ویژه کارخانه اطلاق می شد. آنها با پوتین و موتور می آمدند و ایجاد رعب و وحشت می کردند. البته این مساله تذکر نیروی انتظامی را به همراه داشت. برخی از آنها دچار مشکلات روحی – روانی بودند و بعد از مدتی با خود عوامل کارفرما نیز درگیر شدند. این افراد هنوز هم هستند و در قسمت های مختلف تقسیم شده اند اما به هیچ کاری نمی آیند جز تفرقه افکنی میان کارگران. به گفته کارگران؛ از زمانی که آنها آگاه از فروپاشی شرکت شدند، متحد شدند و این افراد نیز دیگر نتوانستند کاری بکنند. یکی از آنها به کسری نیرو در حال حاضر و به بازنشستگی قریب الوقوع ۶۰۰ نیروی دیگر اشاره می کند و می گوید: بخش خصوصی اصرار دارد که مازاد نیرو داریم و احتیاج به نیروی دیگری نداریم. اما این حرف آنها به قیمت بیگاری کشیدن از ما تمام شده و به این طریق یک نظام آپارتاید ایجاد کرده اند. وی اشاره کرد: بعد از خصوصی سازی، کارفرما گفت ما شما را تعیین وضعیت کرده و استخدام می کنیم. بنابراین افرادی هم که استخدام شدند از گذشته بودند و عملا اشتغالزایی چندانی صورت نگرفت. بحث به نحوه حقوق دادن می رسد. به گفته کارگران؛ از زمانی که کارفرمایان خصوصی مدیریت شرکت را برعهده گرفتند حقوقی نبوده که آن را بدون اعتصاب بگیرند. به علاوه، ازجمله دیگر سیاست هایی که برای ایجاد تفرقه بین کارگران مورد استفاده واقع می شد این بود که حقوق ها را با چند روز اختلاف زمانی به گروه های مختلف کارکنان می دادند تا کسی انگیزه و اراده برای اعتصاب پیدا نکند. اما کارگران اینجا وقتی شرایط کارخانه قند شوش و بلاهایی که سابقا بر سر کارگران آنجا آمد را دیدند، نگران شده و تلاش کردند جلوی این روند را بگیرند. یکی از کارگرها تاکید می کند: کارگران اینجا از همان روز اول که متوجه رویه کارفرمایان شدند جلوی آنها ایستادند و گفتند نه رستمی نه بیگی، شرکت بشه دولتی.... بلافاصله یکی از آنها می گوید: مگر دولت چه گلی به سر ما زده بود؟ صرفا همه می دانستند که در حالت دولتی حداقل شرکت بقا می یابد. به دولت اگر برگردد، خوب است چراکه در آن صورت بیشتر تحت نظارت قرار می گیرد. اینجا شرکت بسیار بزرگی است و بخش های مختلفی دارد. باید ماه به ماه بر آن نظارت صورت گیرد. دولتی که بود، عناوین شغلی ما و حقوق ها سرجایش بود. اما خصوصی که شد، همه چیز نامرتب و به همریخته شد. بحث دوباره به مدیران دوره خصوصی بازمی گردد. یک نفر توضیح می دهد: مدیر نالایقی را برای اداره تعمیر و نگهداری ادوات کشاورزی گذاشتند. او فردی قلدر بود که هیچ آشنایی به کار نداشت. تجهیزاتی را که صرفا یک قطعه کم داشتند و هزینه ای اندک برای راه اندازی نیاز داشتند را تکه تکه کرده و به عنوان آهن پاره می فروخت. در دوره مدیریت خصوصی، درخت های منطقه را بریدند و به عنوان چوب فروختند؛ درختانی که کارگرها در گرمای تابستان زیر آنها ناهار می خوردند و استراحت می کردند. وضع به گونه ای شده بود که اگر مثلا شما قطعه ای را از یک دستگاه جدا می کردید، تا می رفتید یک تعمیرکار بیاورید، می دیدید که آن قطعه پیدایش نیست و در انتها آن را روی کوهی از ضایعات پیدا می کردید. طی این سه سال برخی دستگا ه ها را باز کردند و برای فروش به اهواز بردند. با یکی از کارگران بخش خوراک دام صحبت می کنم. نظرش را اینگونه شرح می دهد: مشکل عمده هفت تپه عدم پرداخت حقوق و دستمزدها بود. بخشی از اعتراضات هم به خاطر تفکیک شرکت ها بود. یکی از بخش هایی که قرار بود تفکیک شود بخش خوراک دام بود. اینجا به شرکتی به نام مهر و ماه واگذار شد و مدیریتی مستقل از کل مجموعه داشت. در واقع، خوراک دام داشت به این سمت می رفت که همچون کاغذ پارس از شرکت مجزا شود. البته این امر تا حدی پیش رفت اما بعدا متوقف شد. اعتراضات اولیه در خوراک دام به خاطر همین تفکیک از شرکت مادر بود. سپس نکته ای را می گوید که تقریبا مشابه حرف دیگران است. می گوید: کسی که تجربه حضور در صنعت را نداشته و نمی داند که چطور باید با کارگر صنعتی برخورد کند، به صرف موفقیت در حوزه تجارت نمی تواند موفق باشد. این کارگر هم در پایان صحبت هایش، در اشاره به مهندس کاظمی، وی را فردی باتجربه و توانا برای مدیریت شرکت می داند. در بخشی دیگر با اجتماعی از کارگران جوان و میانسال شرکت مواجه می شوم. یکی شان بحث را از سابقه و امتیازات شرکت آغاز می کند و می گوید: این شرکت با حدود ۵۷ سال سابقه تولید و با ظرفیت اسمی ۱۰۰ هزار تن شکر، برخوردار از زمین های مرغوب کلاس A با آبی کافی و از لحاظ کیفیت عالی است. در طول چند دهه گذشته این شرکت بارها به این ظرفیت رسیده و حتی فراتر از آن رفته است. به عظمت و خودکفایی شرکت اشاره می شود. می گویند: زمان تاسیس این شرکت صنایعی در منطقه نبوده، از همین رو، این شرکت از بسیاری از جهات خودکفا بوده است. برای مثال، اینجا دارای کارگاه ریخته گری است. در مورد ریلی که در مسیر آمدنم به شرکت دیده ام می پرسم. گفته می شود: سابقا این خط آهن –که تا داخل سوله های شرکت کشیده شده- اینجا را به شبکه سراسری راه آهن کشور متصل کرده بود اما اکنون حدود هشت سالی می شود که دیگر فعالیتی ندارد. سپس به حذف تعرفه شکر در اواسط دهه ۸۰ خورشیدی می پردازد: شرکت های تولید شکر در زمان برداشتن تعرفه شکر دچار مشکل شدند. در این میان هفت تپه بیش از همه متضرر شد. دلیلش را می پرسم. می گوید: نیشکر هفت تپه قدیمی ترین کارخانه منطقه است. فرسوده ترین دستگاه ها را دارد. در دوران جنگ نیز آسیب های فراوانی خورده است. آثار ترکش ها هنوز روی دیوار و بخش های مختلف آن هویدا است. این شرکت خودش به تنهایی ۵۷ شهید در حین کار داده است. بعد از جنگ این شرکت هیچ گاه نوسازی اساسی و اصولی نشد. بدهی های این شرکت در طی تمام این سال ها مرتبا افزوده شد. مدیران دولتی هم بدهی ها را با ناکارآمدی شان بالاتر می بردند. سازمان نوسازی و گسترش صنایع ایران هم نتوانست به خوبی این شرکت را نوسازی کند. شرکت عملا به خاطر بدهی هایش آویزان دولت بود. تا اینکه بالاخره در سال ۹۴ با هزینه ۶ میلیارد تومان به دو شرکت دریای نور زئوس و هلدینگ آریا در بخش خصوصی واگذار شد. البته هیچگاه نهادهای مربوطه مثل سازمان خصوصی سازی اعلام نکردند که معامله چگونه انجام شده است. براساس شنیده های ما؛ هزینه ۶ میلیارد تومان در ابتدای کار گرفته شد و مابقی هزینه طی اقساط ۹ ساله قرار بوده که پرداخت شود. یک نفر دیگر از کارگران به عدم آشنایی خریداران با ماهیت نیشکر اشاره می کند و تاکید می کند که مشوق آنها برای خرید، زمین های کلاس A و آب با کیفیت EC ۸۰ بود. آنها افرادی تاجرمسلک بودند و می خواستند از درآمد خود شرکت بدهی هایش را پرداخت کنند. این درحالیست که هفت تپه برای روی پا ایستادن به کمک نیاز داشته و هنوز هم دارد. اما خریداران سرمایه ای به شرکت تزریق نکردند. اگر هم چیزی وارد کردند صرفا برای پرداخت دستمزدها بود. او در ادامه صحبتش می گوید: نیشکر محصولی است که اگر در سال اول داشت از آن به خوبی مراقبت شود تا ۹ سال به خوبی ثمر خواهد داد. در آن زمان هم صرفا لازم است که یک سال به آن زمین استراحت داده شود و طی آن یک سال محصولات دیگری می توان کاشت اما کارفرمایان زمین های ۴-۵ ساله نیشکر را برای کاشت گندم، کلزا، گوجه، هویج و... مورد استفاده قرار دادند. این امر باعث شد که سطح زیر کشت کاهش یابد. اکنون سطح زیر کشت به زیر۱۰ هکتار رسیده است. در کارخانه ها اورهال انجام نشده و پرسنل آموزش های لازم را دریافت نکردند. سپس یادآور می شوند که مشکلات سه ساله اخیر موجب شده که بسیاری معضلات اجتماعی در منطقه به وجود آید: تعدادی از پرسنل در اثر فشارهای اقتصادی خودسوزی کردند. سرقت، خشونت و بسیاری معضلات اجتماعی دیگر نیز افزایش یافته است. با ناراحتی و حسرت می گویند: همه ما پدرانمان اینجا کار می کردند. آنها هم پدرانشان اینجا کار کردند. در واقع، ما نسل سوم آنها هستیم که در اینجا کار می کنیم. دلمان برای اینجا می تپد چراکه هفت تپه بخشی از هویت منطقه است. درخصوص مدیریت مهندس کاظمی از آنها پرسش می کنم. یکی از آنها می گوید: او تخصص و تجربه لازم را دارد اما این زمان است که می تواند اثبات کند که آیا وی توان کافی برای مدیریت را دارد یا خیر؟در مورد اعتصاب با آنها صحبت می کنم. می گویند: اساس اعتصاب، مساله تداوم تولید شرکت بود. یکی از آنها به اعتصاب آخر اشاره می کند و می گوید: یکی از دلایل آن عدم تامین کود اوره از سوی کارفرمایان برای زمین های کشاورزی بود. در ابتدا، خود من به همراه چند نفر از پرسنل پیگیر شدیم تا بتوانیم کود اوره با اختلاف قیمتی نه چندان بالاتر از قیمت دولتی برای شرکت فراهم کنیم و پیدا هم کردیم. اما آقایان حاضر نشدند آن را بخرند در نتیجه وضعیت مزارع بسیار بد شد. همچنین برای بخش صنعت شرکت تامین قطعات نکردند. در واقع، جرقه اعتصاب ها از همین جا زده شد نه از مطالبات کارگری چراکه کارگران دیدند شرکت عملا در حال نابودی است. به ابعاد وسیع اعتصاب اشاره می کنند: با توجه به جمعیت بالای خانوار در منطقه با وابستگی حداقل دو الی سه شرکت دیگر به این مجموعه بزرگ می توان به جرات گفت شاید ۳۰-۴۰ هزار نفر از این شرکت مستقیما ارتزاق می کنند و عملا ۲۰۰ ، ۳۰۰ هزار نفر به صورت غیرمستقیم به آن وابسته هستند. برای مثال در زمان اعتصاب حتی مغازه داران منطقه هم به اعتصاب پیوستند چراکه وضع آنها هم به خاطر وضع بد کارگران خراب شده بود. صحبت از منازل سازمانی مجتمع نیشکر هفت تپه می شود. می گویند: قبل از احداث شرکت اینجا تنها تعدادی روستا بود. خانه های روبروی شرکت برای کسانی که جهت کار به اینجا می آمدند ساخته شدند. خانه های هفت تپه به ترتیب رتبه در جایگاه افراد از لحاظ امکانات است. محله و خانه ها براساس جایگاه افراد ارتقا می یافت. کارگر تا زمانی که اینجا شاغل بود در خانه های سازمانی زندگی می کرد اما اکنون افرادی هستند که بازنشست شدند اما هنوز خانه ها را ترک نکردند افرادی که مستمری بیمه شان را می گیرند و بابت بازگشت به کار از شرکت حقوق هم می گیرند درحالیکه قبلا فرد بعد از بازنشستگی یک تا دو ماه فرصت تخلیه داشت. از زمان خصوصی شدن رسیدگی به منازل نیز کنار گذاشته شده، و خانه ها را درب و داغان تحویل می دهند. زمان حضور دولت در اینجا نظم بهتر بود امکاناتی همچون کولرگازی را شرکت می داد. باغبان هایی هم اینجا بودند که به فضای سبز رسیدگی می کردند. در پایان، یکی از کارگران گفتگو را با بازگشت به مبدا خاتمه می دهد: زمانی که شرکت تاسیس شد زمین های کشاورزی مردم را به زور از آنها گرفتند اما مردم به امید ایجاد اشتغال در منطقه سکوت پیشه کردند اما اکنون کارفرمایان خصوصی آمدند و زمین ها را خریدند و به بهانه آنها وام گرفتند بدون ایجاد اشتغال اما اقداماتشان در عمل در منطقه ایجاد ناآرامی کرد. به عبارت دیگر، این زمین ها را به اسم طرح ملی و براساس قانون در زمان محمدرضاشاه به زور از مردم گرفتند. بعدها خریداران خصوصی با رانت و پارتی بازی به اینجا آمدند. آنها را تحت ظلم و بردگی قرار دادند و با همه؛ همچون کارگر صفر برخورد می کنند. کارگری که ۱۳ سال است استخدام شده برای آنها با یک کارگر ساده تازه به کار گرفته شده هیچ تفاوتی ندارد. در تارنمای رسمی شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه می خوانیم: کشت نیشکر در خوزستان که بنام شکرستان ایران معروف بوده دارای سابقه چندین هزارساله است و تنها از حدود هفتصد سال قبل این زراعت به علت بروز حوادث مختلف متروک و به دست فراموشی سپرده شده بود. تلاش جهت احیای کشت نیشکر پس از قرن ها فراموشی طی سال های ۱۳۱۶تا۱۳۱۸ با کشت قلمه هائی در مناطق مساعد خوزستان آغاز گردید، اما در سال ۱۳۱۹ شرکت سابق نفت ایران و انگلیس به خاطر اینکه ترویج و اشاعه کشت نیشکر را با منافع خود مغایر تشخیص می داد نه تنها از کشت آن جلوگیری نمود، بلکه بر اثر اقدامات آن شرکت امپریالیستی پس از چند سال تمامی قلمه های کشت شده نیز خشک و مجددا کشت نیشکر در ایران به دست فراموشی سپرده شد. تا اینکه طی سال های ۱۳۳۰ تا۱۳۳۵ سازمان برنامه به منظور مطالعه و بررسی بیشتر در امر کشت نیشکر هیاتی از کارشناسان مؤسسه خوار و بار کشاورزی جهانی (F.A.O) را دعوت نمود تا برنامه نیشکرکاری و ایجاد صنعت تولید قند از نیشکر را تنظیم نمایند. در فروردین ۱۳۳۵ نخستین قرارداد سالی بین سازمان برنامه و شرکت عمران و منابع منعقد شد و این شرکت از آقای دکتر کارلوس تی. شاردان رییس سابق دانشگاه پرتریکو دعوت نمود تا پیشنهادات مختلف را بررسی نماید. نامبرده پس از مدت ها بررسی و تحقیق که در زمینه های جنس خاک، درجه حرارت و سایر شرایط به عمل آورد، عنوان نمود که خوزستان مناسب ترین منطقه جهت کشت نیشکر در ایران می باشد. بدینسان در سال ۱۳۳۸ تسطیح زمین ها و متعاقباً عملیات مربوط به احداث کارخانه نیشکر هفت تپه آغاز و کارخانه نیشکر هفت تپه توانست اولین دوره بهره برداری خود را در آذرماه ۱۳۴۰ با برداشت نیشکر از سطحی معادل ۲۴۰۰ هکتار آغاز نماید. کشور پهناور ایران با توجه به موقعیت خاص و تنوع طبیعی و اقلیمی ، امکانات مناسب کاشت محصولات مختلف کشاورزی در آن فراهم و به موازات این تناسب با توجه به اینکه استان خوزستان دارای شرایط اقلیمی گرم و مناسب، رودخانه های پر آب و اراضی وسیع قابل کشاورزی می باشد پیوسته به عنوان یکی از مناسب ترین مناطق کشاورزی کشور محسوب می شود. در چارچوب این موقعیت خاص کشت نیشکر در استان خوزستان از اهمیت بالایی برخوردار است و در حال حاضر برنامه توسعه نیشکر یکی از بزرگترین طرح های ملی کشور است. در پایان... طی این گزارش، تلاش شد تا حد امکان به مشکلات و چالش های پیش روی مجتمع بزرگ کشت و صنعت نیشکر هفت تپه از منظر صاحبان و حافظان واقعی آن یعنی کارگران پرداخته شود. آنچه که براساس صحبت های آنها مسلم است، این است که رها کردن این مجموعه بزرگ به حال خود و چوب حراج زدن به آن از سوی دولت و فروشش به بخش خصوصی ناکارآمد و دلال مسلک، نه تنها مشکلات اقتصادی-معیشتی گسترده بلکه معضلات اجتماعی فراوانی را برای این منطقه که اقتصادشان تا حد زیادی وابسته به چرخه های فعالیتی این شرکت شکل گرفته، ایجاد خواهد کرد. با این وجود باتوجه به گفته های کارگران؛ گرچه قائم مقام مدیرعامل کنونی فردی باتجربه، توانمند و آشنا به این شرکت و نوع فعالیت های آن است، اما با موانعی روبرو است که یک فرد و یا تعدادی افراد نمی توانند بر آنها غلبه کنند بلکه به یک تغییر رویکرد کلان در نظام تصمیم گیری کشور در ارتباط با حوزه تولید و به خصوص شکر نیاز است؛ تغییری که هنوز به نظر می رسد با آن فاصله بسیار زیادی وجود دارد.

ادامه نوشته »